Człowiek sentymentalny

W innym barwach to widzę czuję, że zaraz z myślami się zderzę nie ja w to nie uwierzę ja taki kolorowy pragnę być szary – czarnobiały.

Zaczynam być sentymentalny a nie taki współczesny trywialny napędzany energią nie zatapialny.

Ja macho na filmach łzy ronię rozklejam się kompletnie w tym sezonie.

Zupełnie nieoczekiwanie nie przyspieszam lecz staje patrzę nie w przód ale wstecz tęsknię do ludzi, których nie ma do ich głosu, gestu do tego czego mi nie przekazali i nawiązuje do tego co mi dali.

Do czasów gdzie wszystko było prostsze i przewidywalne.

Do świata gdzie wiodło się  egzystencję od egzaminu do egzaminu od randki do randki.

Tęsknię co mnie samego zaskakuje do świata bez milionów samochodów natrętnych  deweloperów, blogerów bez wszechobecnych komputerów, dronów, robotów i checkbootów.

Siedzę pochylony w głowie czają się demony, które mi podpowiadają, że jestem obecnym światem już nieco zmęczony.

Nie chce już wokół siebie nuworyszy, którzy jedynie po stanie konta innych oceniają i w swoim przekonaniu monopol na rację mają.  

Nie chcę ludzi tylko  o sobie myślących i matek jedynie za dzieckiem goniących.

Nie chce portali, lajków i drwali, którzy ostanie  drzewo w mieście radośnie by ścinali.

Nie pragnę już tego aby zewsząd informacja na mnie napierała i cały mój świat co minutę zmieniała.

Myślę, że to oznaka starości  mam nadzieje melancholia i smutek na długo u mnie nie zagości nie spodziewałem się takich gości.  

Choroby duszy się jednak zdarzają nie jest to wyjątek lecz raczej zaraza.

Znajdź mi lekarstwo drogi czytelniku zanim się rozpadnę i połączyć się nie da.